Ellerim gül kokarken ben diken satardım , gözüm semaya bakarken kalbim siyaha çalardı...
Paramça cam kırıklarının üzerinde yalın ayak yürürdüm ben yüzümde güller açarken .Ne zaman paylaşmaya kalksam bişileri yarıdan çoğunu verirdim ben paylaşmayı bilmezdim ki hep kendimden fazlasını verirdim , taşıyacağımdan çok ağır yükler olurdu omuzumda sürünecek gibi olsam da belli etmezdim. Ben abartmayı severdim sevdim mi o kadar büyürdü ki kalbim içime sığmayıp taşacağı sanırdım akardı içimden dışıma bi sel .Akıyor yine üzerimden sevdiklerim hiçliğimle birlikte...